Resync: Xenzai[NEF]
Kalifornia ZMARLI
MYJNIA SAMOCHODOWA
Chcesz go zobaczyc zanim...
Tak.
Brian? Kto to jest?
Zapytalem siebie o to samo, gdy mój tata zmarl.
Kim jest ten czlowiek?
Nie, Brian. Kto lezy w tej trumnie?
- Bo to nie mój ojciec. - Jestes pewny?
Wiem, jak wyglada mój ojciec.
Bedac w zalobie mozna sie mylic.
Spójrz na tego umarlaka.
O w morde.
- To jakis Jackie Chan! - Dobra, posluchaj...
Wiesz, jak wyglada mój ojciec.
Mamy dzis urwanie glowy.
Zazwyczaj nie robimy pomylek.
- Zazwyczaj? - Powiedzialem to na glos?
To nie jest Burger King. Nie mozecie pomieszac zamówien.
Uspokój sie, prosze. Chyba wiem, gdzie on jest.
Chyba?
Jak za godzine w trumnie nie bedzie ojca, to go w niej zastapisz.
- Zrozumiano? - Bez obaw. Znajde go.
Jest w jednym z dwóch miejsc. Mysle, ze jest w tym drugim.
Chlopaki, zawijamy sie. Zamknijcie trumne.
Zmywamy sie.
Chwila... Dawalem wam kluczyki?
Sa w samochodzie. Zostawilem je w samochodzie.
Chodzcie. Zostawilem go na chodzie.
Czemu ze mna jedziesz, skoro sie tak denerwujesz?
- Wiesz, czemu. - Nie znosze pogrzebów.
Ciagle tylko smierc, smierc i smierc.
Pogrzeby nie sa po to, zeby je lubic, Norman.
Chyba tak.
Kiedy umre, nie chce miec typowego pogrzebu.
Chce, zeby moje zycie uczczono.
Jak Anny Nicole Smith, Richarda Nixona, kogos wielkiego i wplywowego.
A mój ma byc najsmutniejszym dniem w historii.
Krach na gieldzie, zamykanie fabryk,
panienki placzace na ulicach.
Cos w ten desen. Zacmienie slonca tez by bylo fajne.
- Daj spokój. - No co?
Ciagle przypalasz?
Przestan, Norman. Kiedys paliles.
Razem jaralismy.
Kiedys lalem w gacie, ale w koncu przestalem.
Mam swoje problemy na glowie. Co mnie obchodzi twoje jaranie.
A jakie ty masz problemy?
- Mówilem ci. Wysypke! - Uzywaj gumek.
- Na rece. - Ale i tak musisz uzywac gumek.
To pierwsza linia obrony.
To nie jest normalne. Spójrz.
- O kurwa. To nie jest wysypka. - A co?
Nie wiem, ale jest bardzo nieregularne.
Nieregularne? Umre, na bank umre!
- Nie. - A jestem taki mlody!
Przyniesli nie te zwloki.
Slyszysz, kochanie? Przyniesli nie te zwloki.
Boze! Wiedza, gdzie on jest?
Tak im sie wydaje.
Mówilam ci, zeby nie chowac go u Marshallów,
ale ty chciales po sasiedzku.
Nie dzis. Mam zbyt wiele na glowie.
Tata chcial pogrzeb w domu, wiec sie od niego nie wywine.
Smierc jest wszedzie.
Wcale nie, kochanie.
Mama ciagle placze.
- Ryan nie pomaga. - Jak zawsze.
Jeszcze mam wyglosic mowe pozegnalna.
To bedzie najlepsza mowa, jaka kiedykolwiek wygloszono.
Niewazne.
Wszyscy beda sie zastanawiac: "Czemu nie przemawia Ryan?
"Spadaj i zrób miejsce pisarzowi".
Nawet ja tak bede myslal.
To moze niech on ja wyglosi?
Wiec teraz chcesz, zeby on mówil?
Nie, mówie tylko...
Mówisz, zeby on wyglosil mowe.
Nie. Ty jestes najstarszy...
Mam to zrobic tylko dlatego, ze jestem stary.
Uspokój sie, Aaron.
Potrafisz pisac tak samo dobrze, jak twój brat.
Musisz tylko dac w koncu komus swoja ksiazke do przeczytania.
Nie jest gotowa.
Dobrze. Ale pamietaj, ze za tydzien sprzedajemy dom.
- Wiem. - Kocham twoja mame,
ale chce sie juz przeprowadzic.
Wiem, kochanie. Musimy tylko przetrwac dzisiejszy dzien.
Dokladnie.
Wiem, ze jest ci ciezko.
Ale dzis mam ostatni dzien cyklu.
Mam 37 lat, musimy spróbowac.
Musimy to dzis zrobic przynajmniej raz.
- Kotek. - Tak?
Przystopuj z tym cyklem, dobrze? Przynajmniej na chwile.
Mozemy chociaz najpierw odnalezc cialo?
- W porzadku? - Tak, calkowitym.
No dobra... Troche sie denerwuje.
Dlatego, ze znów zobaczysz sie z moim tata?
Chyba nikt mi tak otwarcie nie okazywal niecheci.
Nawet moi uczniowie.
Bedzie przejety smiercia brata a nie...
- Kotku. - Przepraszam. To przez korki.
Kiedy powiem mu, ze sie pobieramy,
bedzie cie musial zaakceptowac.
- Jezu! W porzadku? - Boze.
- Dupek! - Wal sie, suko!
Wsadz se ten palec. Nie widzisz, ze jest korek?
Jak wybijesz sobie oko, twój ojciec mnie zabije.
- Oscar, kochanie. - Tak.
- Spójrz na mnie. - Dobrze.
- Rozluznij sie. - W porzadku.
Wszystko w porzadku. Oddychaj.
Dobrze.
- Lepiej? - Lepiej.
Juz dobrze.
Pierdol sie!
Wszystko jest w najlepszym porzadku.
Teraz nagle jestes profesjonalista.
Masz kluczyki? I swojego Blackberry?
Jak go pochowamy, to nie bedziemy potem wykopywac,
zebys sobie mógl wysylac wiadomosci.
Staram sie, dobrze?
Jak sie trzyma twoja mama?
Doskonale.
- Na razie zgonów nie bedzie. - Dobrze.
A wujek Russell? Nie bylo z nim najlepiej.
- Co z nim? - Narka.
Tylko pytam. Próbuje zagadac.
Dajcie znac, gdybyscie mnie potrzebowali. Dziekuje za wszystko.
- Chodz tu, Michelle. - Pa, Brian.
Nie musisz.
Wszyscy wiedza, ze pulkownik Sanders
zakosil przepis na kurczaki od niewolnika imieniem Jubalai.
Koleslaw jest jego, ale to wszystko.
Hej! Co tam?
Potrzebuje przyslugi. Musisz podjechac po wujka Russella.
Wiem, ze to problem, ale ty jestes najblizej.
- Cholera! Zawsze jest w zlym humorze. - Zgódz sie. Pojedziemy.
To nie humor skoro zawsze w nim jest. Taka ma osobowosc. Podjedziesz?
No dobra.
Jak sie trzymasz, mamo?
Tak wiele rzeczy chcielismy jeszcze zrobic.
Podrózowac. Do Australii i do Chin.
Chcial pojechac do Tajlandii.
Daj spokój. Nie wytrzymasz 25 godzin lotu.
Nie o to chodzi. Nie czuje sie ostatnio dobrze.
Kto wie, ile jeszcze bez niego pozyje?
Moze gdybym miala wnuka,
nie myslalabym o tym wszystkim...
- No cóz. - Cynthio, staramy sie.
Wiem o tym, Michelle. Non stop, dzien i noc. Staracie sie.
Ale nie bardzo wam wychodzi.
- Gdzie Ryan? Rozmawiales z nim? - Niedlugo bedzie.
Poczuje sie o wiele lepiej, gdy go zobacze.
Tak bardzo za nim tesknie.
Moge cos dla ciebie zrobic?
Mozesz zabrac reke z trumny mojego meza.
Zostawisz plame.
Pokazuje nam faketa, czy macha?
Dziekuje, drogie panie!
- Tam jest. - Co?
- Jest spoko. - Nie potrzebuje pomocy.
Po prostu jest zrzedliwy.
Trzeba umiec go podejsc.
Wyglada na milego goscia.
- Czesc, wujku! - Czesc, wujku!
Pamietasz mnie? Jestem Norman.
Przyjechalem zabrac cie na pogrzeb.
Gdzies ty kurwa byl, spaslaku? Jeszcze troche i sam bym wykitowal!
Fajnie, ze wiesz, jak go podejsc.
Chcesz sobie postrzelac?
Przestan grac, dobra?
...lap kulke.
- Sluchaj. - Piguly? Mam je.
- Mam. - Moge po nie wpasc?
- Musze jechac na pogrzeb. Kurde! - To tam podjade.
- Kurwa. - Próbowales ich?
Nie, ja je tylko robie.
Ale to dobry towar?
Musze leciec. Nie lykaj tego, co sprzedajesz kolego.
Odlecisz. Gwarantuje ci.
Bedziesz w siódmym niebie. Narka!
Zawsze otwierasz drzwi pól nago?
Jeff, spóznimy sie.
Zaloze tylko jakies gacie.
Jestem u siebie, wiec... U ciebie wszystko gra?
- Tak. Denerwuje sie tylko. - Wszystko gra?
- Prawie mielismy stluczke. Ja krzyczalam. - Jakis koles zajechal nam droge.
- Nie zauwazylem go. - Nieprawda.
- Przepraszam, kochanie. - Nic sie nie stalo.
Jestescie zabawni. Moze byc?
- Co? - Nie.
- Idz zalozyc spodnie. - Dobra.
Maja byc czarne!
Dobrze, mamo.
- Ale jestem glodna. - Serce mi wali.
Nie wiem, co mi jest.
Wez to. Dobrze ci zrobi. Jeff nie bedzie mial nic przeciwko.
A co to w ogóle jest?
To valium. Sama czesto biore. Poczujesz sie lepiej.
- Jestes pewna? - Tak.
- Nie powinno sie brac
cudzych leków, prawda?
- Nic nie szkodzi. - Prowadze i...
Ja poprowadze. Po prostu polknij.
Gotowy.
- Kluczyki. - Zalozyles trampki?
- Sa czarne, Elaine. - Ale to trampki.
Bedzie mniej martwy, jak ich nie zaloze?
- Niewazne. Dasz mi... - Mam je.
Dobrze.
- Rusz sie, Jeff. - Ide, juz ide.
- Czekamy. - Cholera.
Wciaz nie moge uwierzyc, ze go juz nie ma.
Smierc mozna zrozumiec wtedy, gdy da sie komus zycie.
- Czesc, mamo. - Ryan, dziecko moje!
Czesc.
Wiem, ze ci ciezko, mamo, ale bedzie dobrze.
Damy rade.
Zawsze wiesz, co powiedziec!
Gdyby ludzie umierali co tydzien, ciagle bysmy cie widywali.
- Sie masz, braciszku. - W porzadku.
- Jak lot? - Dobrze.
Ale musialem wykupic miejsce obok. Nie znosze pogaduszek w samolotach.
Siedze sobie w pierwszej klasie, a obsluga zaczela przeprowadzac biednych na tyly.
Niektórzy gapili sie na mnie ze zloscia, bo zajadalem sobie cieple orzeszki.
A ja wtedy: "Zabierajcie swoje splukane tylki na koniec samolotu".
Potem byly straszne turbulencje,
ale tak to juz jest z lataniem pierwsza klasa.
Niewazne ile zaplacisz, jak samolot sie rozbije, umrzesz jak reszta.
- Umieram! - Pójde do niej.
- Prosze. - Umieram!
Zawsze wiesz, co powiedziec.
Mój blad.
Uwielbiam, jak przychodzisz na nasze spotkania rodzinne.
Tata zawsze sie na tobie wyladowuje.
- Jeff. - Zartuje. Oscar.
W porzadku?
Czy byl tu przed chwila pies?
- Co? - Co?
Dalmatynczyk albo sznaucer?
- O czym ty mówisz? - Nie wiem.
Szkoda, ze rodzina zbiera sie tylko wtedy, gdy ktos umrze.
Ciezko bylo patrzec na tate. Teraz jest w lepszym miejscu.
- Dlugo chorowal. - Smierc jest lepsza od choroby?
Wiesz, o co mi chodzi. Wlasnie dlatego nie zzywam sie z ludzmi.
- Potrzeba zbyt duzo emocji. - Pewnie dlatego nigdy nie dzwonisz.
Niektóre rodziny spotykaja sie czesto, a niektóre na pogrzebach.
Tacy juz jestesmy.
Wiem, ze to nie odpowiednia pora, ale bede potrzebowal tej kasy.
- Cholera. - Dzielimy sie kosztami, prawda?
Tak, ale nie mam jej teraz.
Jak to, nie masz?
Przyleciales tu pierwsza klasa.
Naprawde nie mam gotówki.
Przez kryzys sporo stracilem.
Bedziemy musieli pózniej o tym porozmawiac.
- Wlasnie, ze nie. Teraz. - Móglbys przestac?
Rozpaczam po ojcu.
Zobacz ile samochodów.
Na pogrzeby trzeba przyjezdzac wczesniej.
Nie ma gdzie zaparkowac.
- Tam jest miejsce. Wbijaj sie. - Za blisko rogu.
- Nie. Zmiescisz sie. - Nie potrzebuje dzis mandatu.
Nie dostaniesz go.
Jedz, bo je stracisz.
Norman! Widzisz?
Elaine! To bylo moje miejsce.
Wybacz, Norman. Nalezysz do rodziny?
- Nie, ale jestem jak rodzina. - Nie ma czegos takiego.
- Elaine. - Boze.
- Czesc. - Co ty tu robisz?
Twój ojciec mnie zaprosil.
Zebys miala na czyim ramieniu sie wyplakac.
- Przestan. - A to kto?
Chodz, kochanie. Jestesmy na miejscu.
- W porzadku? - Chodz.
Dojechalismy?
- Tak. - Cholera, mam wujka Russella.
Jak moglem o nim zapomniec?
Co sie dzieje, do cholery?
Co on odpierdala?
Bardzo tu zielono, co? Zielono, ze nie wiem.
Zupelnie jakbym byl w limonce.
- Oscar? - Tak?
- Spójrz na mnie. - Dobrze.
Dobrze sie czujesz?
Tak, a co?
Bredzisz o psach i zieleni.
Co sie dzieje?
O co ci chodzi? Wszystko gra. W zyciu nie bylem bardziej zielony.
Jeff, zobacz to.
- Czesc. - Co mu jest?
- Nie wiem. - Grajcie dalej.
O Boze. To valium.
- Valium? - Jestem w kapeli.
Dalam mu twoje valium.
Nie przywykl do niego.
- Pewnie tak. - Wiem, ze podgladasz.
Dokad on idzie?
- Oscar! - Cholera.
- Jedziesz w zla strone, debilu! - To boli!
- Zatrzymaj sie. - Co?
Zatrzymaj sie. Wysiadam. Musze z nia pogadac.
Musze pogadac z Elaine.
A wujek Russell?
- Potrzebuje cie... - Gdzie jestesmy?
- Spóznimy sie, grubasie! - Cholera!
Uderzasz mnie w wysypke.
Przestan, bo ty nastepny wyladujesz w trumnie.
- Jak sie masz? W porzadku. - Dziekuje.
Co to za ludzie? Polowy nie kojarze.
To twoja rodzina. Nie pamietasz ich z ostatniego pogrzebu?
A tamten?
Pewnie kolega z pracy taty.
Wszystko wyglada dobrze. Spisales sie.
Nie, my sie spisalismy.
Mam sam zaplacic za caly pogrzeb?
Tylko chwilowo.
Za pare miesiecy dostane nastepna zaliczke.
A co ja jestem, spóldzielcza kasa kredytowa?
Ja pierdole, stary!
Czesc, chlopcy. Jak sie trzymacie?
Calkiem niezle.
Czekamy jeszcze na kilka osób. Potem zaczynamy.
Poznal pastor mojego brata Ryana?
Tego pisarza?
Musze ci sie przyznac.
Wzialem ten pogrzeb, bo bardzo chcialem cie poznac.
Wlasnie skonczylem czytac Tajemnice mamy.
Ale to bedzie nasza mala tajemnica,
bo nie powinienem czytac takich ksiazek.
Jestem pewien, ze Bóg ksiedzu wybaczy.
- Nie moge sie doczekac twojej mowy. - Ja ja wyglaszam.
- Myslalem... - Aaron jest najstarszy.
Powaznie?
- Jak sie ma moja mala Cynthia? - Duncan.
Patrzcie tylko.
Staram sie to wszystko jakos okielznac.
Byl dobrym mezem i wspanialym ojcem dwóch zdrowych, silnych chlopców.
Nie moge zrozumiec, dlaczego oni nie zdecydowali sie
- na dzieci. - Cynthio.
Napijesz sie kawy?
Kawa moze wiele zdzialac, ale zmarlemu zycia nie przywróci.
A herbaty?
- Hej, Ryan. - Hej.
Musze pocwiczyc przemowe. Zajmiesz sie wujkiem Russellem?
Spójrz na Martine. Dziewczyna wyrosla.
Mala Martina? Ona chodzi do liceum.
Moze i tak, ale tyleczek ma juz z uniwerku.
- Niewazne. - Powinienem zapytac, jak sie czuje.
Tak po sasiedzku.
Tak, zrób to.
- Zaproponuj jej soczek. - Stary.
"Mój ojciec byl wyjatkowym czlowiekiem.
- "Urodzil sie w 19..." - W 1938.
Czesc, Aaron.
Czesc.
Przykro mi z powodu twojego taty. Wiele o tobie mówil.
Wspominal o mnie? Wybacz. Mam na imie Frank.
Nie bardzo.
Kochanie, mozemy porozmawiac?
Za chwilke. Musze isc, Frank.
Ale dzieki, ze przyszedles.
Ostroznie z moim wózkiem! Nie poobijaj.
Szybciej! Jestesmy spóznieni!
Musimy cos dokonczyc. Pamietasz?
Kotku, nie jestem teraz w nastroju.
Nie zalozylam majtek.
- Ojciec mi umarl. Zalóz je. - Staram sie ci pomóc.
Bardzo chce miec to dziecko. Chodz.
- Mamy piec minut. - Chwilka.
- Co? - Nie gap sie.
Na dole jest facet... Nie patrz.
...w czarnej skórze, który ciagle sie na mnie gapi.
Widze. I co z nim?
- Nie gap sie. - Nie gapie.
Poznajesz go?
Nie, ale to pewnie kolega ojca.
Teraz musze isc zobaczyc, co z jedzeniem.
Zalóz majtki zanim zaczniesz je dotykac.
Jakies duze.
- Spójrzcie. - Teraz jest w lepszym miejscu.
Piekny, prawda? I do tego spiewa.
- Ano spiewa. - Zobaczymy sie w srodku.
- Spiewa. - Jak Bee Gees.
- Brzmi super. Elaine. - Dziekuje za przyjscie.
- Witam. Co jest? - Posluchaj.
- Musze ci o czyms powiedziec. - Dobrze.
Ale uprzedzam, ze ci sie to nie spodoba.
Aaron.
- Wujek Duncan. - Jak stoimy z czasem?
Zaczniemy, jak tylko Russell przyjedzie.
Jak to sie stalo, ze Ryan nie bedzie wyglaszal mowy?
Chcialem, ale Aaron jest najstarszy.
Na pewno bedzie wyjatkowa.
Wielka szkoda.
Na pewno sobie poradzisz, ale to Ryan jest w rodzinie pisarzem.
Ja tez jestem.
Kazdy potrafi wypisac czek. Twój brat pisze powiesci.
Przeprosze was.
Chce cie o cos zapytac, wujku.
- Dobrze. - O Martine.
Mala Martine?
Nie jest z nami naprawde spokrewniona?
Nie. Jest tylko przyjacielem rodziny.
To dobrze.
- Jak to nie valium? - To ciekawe.
Myslalas, ze to valium, ale tak nie jest.
- Ups. - A co to jest?
Taki srodek halucynogenny.
- Meskalina, kwas. - Ze co?
W malej pigulce.
- Boze. To nie jest smieszne. - W ogóle.
- Spójrz na niego. - O Boze.
- Odlecial kompletnie. - Czemu...
Jest nacpany.
Czemu trzymasz w domu takie rzeczy?
Studiuje farmakologie.
A kto wchodzi do cudzego domu
i lyka cudze piguly?
- Myslalam, ze to valium. - No jasne.
Co robic? Mam mu powiedziec?
Nie. Przestraszy sie tylko.
- Dobrze. - Wszystko bedzie dobrze.
Niech zbyt dlugo z nikim nie rozmawia.
- Dobrze. - Albo z krzakiem.
Wlazl w krzaki.
Kochanie? Dokad idziesz?
Jeffrey, pomóz mi.
Oscar. Oscar.
O rany.
Pomocy! Moja pachwina.
Zaraz bedzie to twoja glowa. Szybciej, spóznimy sie na pogrzeb.
Kiedy dojedziemy na góre, moja moszna bedzie wygladac
jak marynarski worek z dwoma kulami do kregli w srodku.
Tak jak twój mózg.
O kurwa.
Hej.
Oscar.
Czesc, tato.
Jak sie masz?
Niezle, jak na pogrzeb brata.
- Tak, to jego pogrzeb. - Czesc, tatku.
- Hej. - Dobrze wygladasz.
Jak ci idzie na studiach?
Dobrze. Nie martw sie.
- Nie martwie. - Oscar.
Oscar.
- Przyprowadzilas kolege. - To nie kolega, tylko mój chlopak.
Milo pana widziec, doktorze.
- Wspólczuje panu. - Derek. Dzieki, ze jestes.
Dziekuje. Witaj, Elaine.
Jak w pracy?
Nie moze byc lepiej.
Powinnismy umówic sie na golfa.
Wszystko bym panu opowiedzial.
- Z przyjemnoscia. - Swietnie.
- Moze Elaine do nas dolaczy. - Wspaniale.
Zagramy we troje.
- Elaine! - Ciociu Cynthio.
Przykro mi z powodu wujka Edwarda.
- Bedzie nam go brakowac. - I Jeff, w trampkach.
Dostalem je od niego.
Ciociu, to jest Oscar.
Przykro mi z powodu smierci.
- Juz dobrze. - Przepraszam.
Cudowna...
Boza laska ta.
Zbawila z grzechów mnie...
Milo was oboje widziec.
- Ciebie tez, ciociu. - Jest mi bardzo, bardzo przykro.
- Tato. - Cynthia.
- Potrzebujemy planu. - Owszem.
Co on wyprawia?
- Kocham cie. - Boze.
O Boze.
Pchaj ofermo!
- Spierdziales sie? - Z zyciem.
- Hej. - O, Boze.
Slyszalem o waszych zareczynach.
- Skad... - Slyszalem.
Nie mam na to dzisiaj sily.
Pewnie.
Ale nie powiedzialam jeszcze tacie
i milo by bylo, gdybys sie nie wydal.
Dobra. Zrobie to dla ciebie.
Na co on patrzy?
- Elaine, czy moge... - Oscar?
- Kochanie. - Nawet nie skonczylem.
Mój ojciec byl wyjatkowym czlowiekiem.
Urodzil sie w 1938.
Rok 1938 byl wyjatkowy.
Jezeli masz chwilke, chcialbym z toba o czyms porozmawiac.
Jasne.
Przestan sie mazac. Twoje gile leca mi na kolnierz.
Tylko nie schody.
A co z nimi nie tak? Wjezdzajmy i juz. Szybciej!
Mam wniesc po schodach twoje stare dupsko?
Tak, masz je wniesc.
- Czesto bywasz na pogrzebach? - Nie, to mój pierwszy.
Nasz slub ma byc taki sam.
Mozesz na nim spotkac wymarzonego faceta.
Musze isc na pogrzeb i jeszcze mam tu plakse.
Przestan.
To delikatna sprawa.
Gdzies ty byl, jak pan Bóg mózgi rozdawal?
Czy to moze zaczekac?
Mój wujek juz tu jest. Mamy tez opóznienie.
Jasne.
Dzieki.
Mówilem, zebys na mnie nie dyszal.
Daj mi. Usiadz sobie.
- Widze podwójnie. - Usiadz.
- To ty, Derek? - Siadaj.
Czesc, staruszku. Jak sie masz?
Wielkie dzieki.
- Musze sie napic. - Dzieki raz jeszcze.
- Chodz, Norman. - Jakiegos Gatorade'a.
- Wstawaj. - Zastrzyk energii.
Prosze zajac miejsca. Zaczynamy uroczystosc.
- Uwazaj. - Dobrze.
Uwazaj. Naleze do rodziny.
Niech to cholera. Pelno tu starców.
Niezle nogi.
Czlonkowie rodziny i przyjaciele.
Zebralismy sie tu, by oplakiwac smierc wspanialego czlowieka.
Przepraszam.
Edwarda Barnesa.
Chcialbym zaczac...
Wiem, ze nie uwazasz mnie za czlonka rodziny.
Bo nim nie jestes, wiec siedz cicho.
Kiedy mnie na zewnatrz obrazilas, w moim aucie byl wujek Russell.
Zajelas mi miejsce na parkingu. Musialem sam z nim wjechac na góre.
Prawie sie spóznilismy.
Tkniesz mnie jeszcze raz, to skopie ci tylek.
Ojej, pogrózki.
- Co sie dzieje? - Zajela mi miejsce na parkingu.
Miejsce na parkingu? Mój ojciec nie zyje. Zachowuj sie.
"Jonatan zawarl z Dawidem wiez przyjazni, umilowal go bowiem jak samego siebie.
"Jonatan zdjal plaszcz, który mial na sobie
"i oddal go Dawidowi, jak i reszte swojego stroju
"az do swego miecza, luku i pasa".
Teraz pare slów powie syn Edwarda, Aaron. Starszy brat Ryana.
Tylko o pare miesiecy. Urodzilismy sie w tym samym roku.
Nie twoja wina, mamo.
- Ostatnia szansa. - Dam rade.
Tata umrze tylko raz.
Dzien dobry.
Albo moze po prostu "witajcie",
bo dzien raczej nie jest dobry.
Mój ojciec byl wyjatkowym czlowiekiem.
Urodzil sie w 1938 roku,
który tez byl wyjatkowy.
W 1938 piosenka Shortnin' Bread byla wielkim przebojem.
Niektórzy z was moga ja pamietac.
Dzidzius mamusi kocha, kocha,
Dzidzius mamusi kocha, kocha chlebek
W 1938 Adolf Hitler zostal czlowiekiem roku wedlug magazynu Time.
Zaloze sie, ze chcieliby to cofnac.
Mój ojciec uwielbial ogladac Discovery Channel.
Moja mame mozna nazwac wdowa "Tygodnia rekinów".
Ojca fascynowalo wszystko, co mialo zwiazek z rekinami,
- dzikami, czy zukami gnojakami. - Widzialas to?
- Uwielbial serial The Golden Girls. - Co?
Blanche, Dorothy i Rose.
- Trumna sie poruszyla. - Najbardziej podobalo mu sie,
- gdy The Golden Girls byly... - Wcale nie.
- Elaine. - Ogladal go trzy razy dziennie.
Pytalem go czasem, czy bysmy gdzies razem nie poszli...
On zyje. W trumnie jest cos zywego.
- Nic nie ma. - Trzeba im powiedziec...
Trumna sie rusza.
- Ktos w niej jest. - Oscar, usiadz.
Poruszyla sie. Widzialem.
- Ktos zywy chce z niej wyjsc. - Pomóc ci?
- Nie widzicie? - Zostaw.
Co jest z wami? Trumna sie rusza.
Oscar, siadaj.
- Pokaze wam, ze on zyje. - Elaine, zrób cos.
Nie. Pokaze wam.
- Odejdz stamtad. - Oscar!
- Boze! Ryan! - Zrób cos!
Hej! Hej!
Cialo!
- Cynthio! - Mamo.
Pomoge mu.
- Nie! - Zaczekaj!
On umrze!
Ty jestes najstarszy. Zobacz, co mu odjebalo.
Ide.
Hej!
Jeff.
Krepuje sie.
Rusz sie!
Jestem na to za stary.
- Kiedy odbedzie sie ten pogrzeb? - Troche pózniej, kochanie.
- Hej! Hej! - Ja po prostu...
- O Boze. - Hej!
- Co to, kurwa, mialo byc? - Aaron.
- Nie. - Przykro mi, Aaron.
- Musisz cos zrozumiec... - Przykro ci?
Mój ojciec rozlozyl sie na podlodze, jak pieprzony Screamin' Jay Hawkins,
- ale to nic, bo ci jest przykro! - Bardzo mi...
- Trumna sie ruszala. - Do mnie mówi?
- Do mnie? - Oscar, zamknij sie.
- Do mnie? - Prosze cie.
Nie mówi do ciebie. Aaron, wracaj do srodka.
Pózniej ci wyjasnie.
Wynagrodzisz mi to na nastepnym pogrzebie mojego ojca.
- Kotku. - Nie i jeszcze raz nie.
Nie bedziemy sie teraz kochac!
- Nie o to chcialam zapytac. - A o co?
- Czy wszystko w porzadku? - Nie.
- Wybiegles... - Nie.
- Przepraszam, Michelle. - Nie szkodzi.
- Zabije go. - Juz dobrze.
Ty jebany debilu!
- Zostaw go, tato! Prosze! - Zostawic?
Nie wierze, ze przyprowadzilas psychola. Nie chce go wiecej widziec.
Wiesz, ze Oscar zwykle tak sie nie zachowuje.
Wzial pewne leki i...
- Leki? - Dalam mu valium
- i zle na nie reaguje. - To nie od valium.
Twoja matka brala valium przez 40 lat i nigdy zadnej trumny nie przewrócila.
- Przestan, tato. - To jeszcze nie koniec.
Zaplacisz za to. Obiecuje ci!
- Dzieki, Jeff. - Spoko, kuzynku.
Chcialbym wszystkich serdecznie przeprosic.
Wszystko wraca powoli na swoje miejsce.
Zapraszam wiec do przekasek.
Nugetsy z suma sa przepyszne.
Damy wam znac, gdy bedziemy gotowi.
Spalmy go i miejmy to juz glowy.
- Ide zapalic. - Dobra.
To musialo byc dla ciebie straszne.
Moze wyjdziemy sie przewietrzyc?
Hej, cwaniaku. Czytalem twoja ostatnia ksiazke.
- Czarny ból. - Super. Dzieki, wujku.
To nie komplement, ty arogancki draniu.
Co za stek bzdur. Dupy bym sobie tym nie podtarl.
- Wszystko w porzadku, Aaron? - Daje rade.
To musialo byc trudne,
kiedy twój ojciec wypadl z trumny jak zdechla ryba.
On wypadl... A ja wtedy: "Kurde!"
Nie teraz, Norman.
- Musze gdzies isc. - Masz racje. Wybacz.
Ale wiesz, to po prostu straszne.
Nigdy nie wiesz, kiedy przyjdzie na ciebie pora.
A jak przyjdzie, to przyjdzie.
Boje sie bo mam te wysypke
i nie wiem skad sie wziela...
Wiem, ze to nie chlamydia.
Wiem, jak taka wyglada. To cos innego i dlatego sie boje.
- Nie wiem co to jest. - Zapytaj wujka Duncana.
Jest lekarzem.
Masz racje.
Moze my stoimy w miejscu, a trumna sie rusza.
- Nie, to nie... - Nie.
Posluchaj, trumna sie poruszyla.
- Widzialem. - Nie, Oscar.
- Elaine, czy ja trace rozum? - Nie tracisz, kochanie.
- Dlaczego mam takie wielkie dlonie? - Spójrz na mnie. Skup sie.
Uwielbiam ta gre.
To dobrze. Musze ci cos powiedziec.
Co sie stalo, ukochana?
Pamietasz to valium, które ci dalam?
Tak.
Okazalo sie, ze to nie bylo valium. Niezupelnie.
- Slyszysz mnie? - Halo!
- Czy ja slepne? - Boze.
Przyrzekam.
Wujku Duncanie! Pani Cynthio, Michelle.
Od tygodni mam to na reku
i chcialem zapytac, czy moze wiesz, co to jest?
Nie jestem...
Powinienes isc do dermatologa, Norman.
- Ide sie przewietrzyc. - Dobrze.
Czemu? Przeciez nie mam jakiejs niedokrwistosci sierpowatej.
Nie, to wyglada jak mutacja barwnika skóry.
Mutacja barwnika?
Jak Niesamowity Hulk?
Nie moge zrobic sie zielony.
Jestem czarny i wrazliwy. Nie moge sie z byle powodu robic zielony.
Juz to widze.
Dostaje poczte z sadu rodzinnego: "To nie Hulk, kochanie.
"Hulkowi pobieraja krew u Maury'ego Povicha".
Pewnie masz na cos uczulenie. Moze na skorupiaki albo orzechy.
- A jakie orzechy powoduja mutacje? - Nie wiem. Musze cie przeprosic.
Ktos mi dal prochy hipoalergiczne?
- Halucynogenne. - Hagucylogenne.
- Powiedzialas mu? - Dopiero co.
- Jak sie czujesz? - Odurzono mnie.
Tak, nie. Tak.
- Moze troche. - Ty to zrobiles.
- Ty glupcze! - Oscar, zaczekaj!
- Pusc go! - Ile to bedzie trwalo?
Jest teraz bardzo silny.
- Wiem, przepraszam. - Jak dlugo?
- Osiem godzin? - Osiem, kurwa!
Co ty robisz?
Niedobrze mi.
- To twoja wina. - Twoja. Ty mu to dalas.
Cholera.
Zaczekaj, kochanie.
Elaine, co sie dzieje?
- Sledzisz mnie? - Nie teraz, Derek!
Hej!
- Przepraszam. - Wszystko w porzadku?
- O cholera! - Oscar!
Przepraszam wszystkich, niedobrze mu.
Kotku, zwolnij!
- Oscar! - Oscar!
Nie wchodz tam!
Lazienka jest tam.
- Oscar. - Wyjdz.
Co ty wyprawiasz?
Wyjdz albo odstrzele ci leb.
- Lapy w góre! - Czy ty...
Do góry!
Kochanie.
- Zartujesz sobie? Otwórz drzwi. - Tylko spokojnie.
- Skarbie. - Cholera.
Zamknales od wewnatrz.
- Otwórz, prosze. - Cholera.
- Elaine? Nie moge znalezc pigulek. - Czy mozesz...
O cholera.
- Otwórz drzwi. - Do osmiu godzin.
- Otwieraj. - Idealnie.
- Otwórz drzwi, skarbie. - Minelo juz piec minut.
- Cudownie. - Niech to szlag!
Ja pierdole! Piec minut?
- Cholera! - Co sie dzieje?
- Otwórz drzwi, prosze. - Wiesz, co?
Skocz cos przekasic. Niedlugo zaczynamy.
Ludzie robia w zalobie dziwne rzeczy.
- Tak. - Pamietasz,
ze mielismy porozmawiac.
- Czy mozemy... - Gdzie mozemy pogadac na osobnosci?
Lachociagi!
Cudownie.
- Typowe dla Edwarda. - Wiem.
Piszesz powiesc?
Tak, to moje.
- Wybacz. - Jak twój brat.
Ja pierwszy zaczalem pisac.
Pare artykulów dla magazynu Jet. Jeden o nadcisnieniu.
Ale to bylo jakis czas temu.
Teraz pracuje glównie jako doradca podatkowy.
Musisz byc dumny z Ryana. Wydal juz kilka powiesci.
Tak. Bardzo.
O czym chciales porozmawiac?
Twój ojciec byl mi bardzo bliski.
- To milo. - Spedzalismy razem mnóstwo czasu.
Cóz, tata byl dusza towarzystwa.
Chcialem ci pokazac kilka naszych wspólnych zdjec.
To ja z twoim tata na Venice Beach, Muscle Beach.
Tu w zachodnim Hollywood na paradzie z okazji Halloween.
Nie wiem czy byles, ale cóz to jest za widok.
Oscar.
Jak sie tam dostales?
A tu jestesmy na premierze Dreamgirls.
Ja bylem przebrany za Deene, wiec twój ojciec musial byc Effie.
Jak dobrze znales mojego ojca?
O, nie.
Myslisz, ze mozesz tu przychodzic i oczerniac dobre imie taty
pokazujac kilka waszych zdjec z seansu Dreamgirls?
No i co? Tez widzialem ten film. Dwa czy trzy razy.
To nie znaczy, ze jestem gejem.
Zeszlam na zla droge No to bedzie jazda
- To nic nie znaczy. - Przepraszam.
Pewnie sam by ci powiedzial, ale bal sie twojej reakcji.
Moja matka wie?
Nie i nie musi.
Dopóki nie dostane tego, co mi sie nalezy.
Slucham? A niby co to jest?
Na cos zasluguje.
Bylismy kochankami, a w testamencie nie zostawil mi nic.
Wiesz, jak sie przez to czuje?
Nie wiem i mam to gdzies.
Powiem ci. Jak tani smiec.
- Jak jakas tania dziwka. - Czego chcesz?
Chce wiele, ale nie prosze cie o to, czego chce.
- Zasluguje na 30 tys. Dolarów. - 30 tysiecy?
Nacpales sie? Nie dam ci tyle.
Chce kupic dom! Staram sie o dziecko!
Nie moge ci dac 30 tysiecy!
Twój ojciec obiecal mi, ze bedzie sie mna opiekowal.
Wiele poswiecilem, zeby go uszczesliwic.
Nie chce tego robic, ale pokaze te zdjecia twojej matce.
Chcesz tego?
Cholera!
Zaczekaj.
Dobra.
Wlasnie opowiadalem George'owi,
jak twój ojciec
kazal nam sie kapac nago, kiedy bylismy chlopcami.
- Zabawne, nie? - Przesmieszne.
- Moze twój maz bedzie wiedzial. - Aaron! Zaczekaj!
Pózniej?
Moge pomóc?
Nie trzeba. Dzieki.
Oscar, prosze.
Co robisz po pogrzebie?
Mam bilety na wystep Ushera. Pierwszy rzad.
Nie masz.
Ale moge miec raz dwa.
Idz sobie.
Nie zaslugujesz na nia!
Nie zasluguje.
Ide poszukac Normana.
Nigdy nie bylas w Nowym Jorku?
Raz z rodzicami.
Z rodzicami sie nie liczy. Musisz sama przyjechac. Oprowadze cie.
- Kiedy masz urodziny? - W zeszlym tygodniu mialam osiemnastke.
To moja ulubiona liczba.
Kup bilet i przyjedz do mnie
do Nowego Jorku w tym roku. Zrobisz to?
Dla mnie?
No pewnie.
I o to chodzi. Mam dla ciebie mnóstwo slodkosci.
- Tak? - Lubisz lizaki?
- Ryan, musimy pogadac? - Gumisie...
- Musimy pogadac. - Nie teraz.
- Naprawde musimy. - Daj mi piec minut, dobra?
Rozpaczam, braciszku.
Martina, mozesz nas zostawic? Musimy o czyms porozmawiac.
SpongeBob leci w telewizji. No to pa.
Co ty wyprawiasz?
Pamietasz tego goscia? Zastanawialismy sie czy to kolega.
- Tego w skórze. - Tak.
Pokazal mi kilka zdjec, na których jest z naszym tata.
Kilka zdjec.
- Co w tym zlego? - Ojca i jego razem.
- Gramy w 20 pytan, czy co? - Byl kochankiem taty.
- O nie. Nie. - Tak. Nazywa sie Frank.
Pokazal mi zdjecia, na których robi z tata rózne rzeczy.
Chcesz mi powiedziec, ze ojciec byl cieplakiem?
- Byl cieplutki. - Bez jaj.
Nie wierze. Mój ojciec nie jest gejem.
Byl taki hetero, ze ja przy nim wygladalem na geja.
A nim, kurwa, nie jestem!
Tatusiu!
Nie wiedzialem, ze cwiczyl joge.
Robia taczuszke.
- Dzieki. - Nie kumam.
Co ona widzi w tym pozerze, czego nie widzi we mnie?
- To cos powaznego. - No jasne, to moje zycie.
W nocy spie tylko osiem godzin.
- Jestem w kropce. - Co?
- Nie, stary. - Co?
- Ja jestem. Mutacja barwnika? - Racja.
Moze to jest to samo, co Michael Jackson mial na jajach.
Nie wiem, co on mial na jajach.
- Tak. - Pytasz mnie,
jak bym mu je macal.
- Spróbuj ciasta. Chyba jest z orzechami. - No i?
Tata Elaine powiedzial, ze moge miec na nie uczulenie.
To ich nie jedz. Odlóz widelec i nie jedz.
Wlasnie to robie, gdy sie denerwuje. Jem.
Jak ci reka odpadnie, przestaniesz jesc.
Po prostu go spróbuj. Powiedz, czy sa w nim orzechy.
Szaleje za Elaine, a ty mi nie pomagasz.
Przestan na chwile zrec, grubasie. Nalóz mi cos.
Pójde umyc rece i zrobie ci cos wyjatkowego.
Wiem, ze uwielbiasz kapuste z ostrym sosem.
Chodz do taty.
Wujku Russell.
Widziales tu gdzies moze buteleczke z valium?
- To znaczy tak? - Nie strasz mnie.
Same cholerne orzechy.
- Niedlugo zaczniemy ceremonie. - Doktorze Barnes!
- Wracajmy do srodka. - Zaraz. Potrzebuje chwili na osobnosci.
Tylko na moment.
- Doktorze, jedno szybkie... - Przepraszam.
Jak sie pani miewa?
- Dobrze pani wyglada. - Dziekuje
Trzyma sie pani jakos? Pani macaroni jest przepyszne.
Szesc róznych serów. Dobrze wygladal w tej trumnie.
Solidnie zesztywnial po smierci. Moze za wyjatkiem lewej reki.
Mozna mu zalozyc jakas rekawice kuchenna, czy cos.
Garnitur jest wspanialy.
Wyglada jak Colin Powell. Jak prawdziwy republikanin.
A sprawdzila pani buty?
W domu pogrzebowym czasem kradna buty.
- Zwlaszcza z krokodylej skóry. - Norman...
- Przepraszam cie. - Pani wybaczy.
Jezu Chryste!
Ktos zgubil swoje pigulki.
Jezeli mu teraz nie zaplacimy, pokaze zdjecia mamie.
- Daj mi pomyslec, dobra? - Mysl, mysl.
- Musisz mu zaplacic. - Tyle wymysliles?
Mam mu zaplacic? A gdzie kasa od ciebie?
Nie masz oszczednosci? Skarpetki pod lózkiem, swinki skarbonki?
Jestem splukany i tone w dlugach. Bede musial robic z siebie pajaca w TV.
Jak nie zdobede kasy, bede musial wystapic w reality show.
Mam zaplacic za pogrzeb, catering, cala reszte
i jeszcze wykombinowac 30 tysiecy?
- To tez twój tata. - Ale ty jestes najstarszy.
- O dziewiec miesiecy, jak sam podkresliles. - Niewazne.
Rodzice juz wystarczajaco dlugo musieli cie utrzymywac.
Musiales cos zaoszczedzic. Czynszu nie placisz od dawna.
Mieszkam z nimi, ale nie jestem sepem.
Ojciec od pieciu lat byl na emeryturze.
Myslisz, ze kto placil rachunki?
Skoro obaj mamy problemy finansowe, to co nam pozostaje? Jebac go!
Jebac go, Aaron.
Po prostu mu zaplac.
- Wszystko w porzadku, przyjacielu? - Gówno w porzadku.
Umarl mój siostrzeniec, a te gnoje zzarly cala salatke.
Mozemy juz powoli zaczynac.
Jeszcze piec minut.
Wszystko w porzadku, kotku?
Nie bedziemy mogli sie wyprowadzic tak szybko, jakbysmy chcieli. Wybacz.
Zaczekaj. O czym ty mówisz?
Nie mówilbym tego, gdybym nie mial dobrego powodu.
- Co to za powód? - Aaron, nie mamy na to czasu.
Staram sie byc wyrozumiala,
ale musisz mi to wyjasnic. Nie zartuje!
Daj mi troche czasu, dobrze?
Nie wolno tego czytac.
- Lezalo na stole. - Co to mialo znaczyc?
Jezeli cos lezy na stole,
to znaczy, ze jest dla kazdego. Tak juz jest.
Takie sa zasady.
- Mozemy przejsc do rzeczy? - Oczywiscie.
Ja wypisze ci czek, ty dasz nam zdjecia
i bedzie sie trzymal z dala od naszej matki.
- Umowa stoi? - Stoi.
Dobra.
- Jak masz na nazwisko? - Lovett.
Pisane przez dwa "t".
- Lovett. - To pierwszy?
- Co? - Powiesc. Jej pierwszy szkic.
- Tak, a co? - Nic.
Próbowalem kiedys pisac. Tez mi nie wychodzilo.
Pisanie jest jak dar. Albo go masz, albo nie.
Ale musi ci byc ciezko.
Twój brat pisze bestsellery.
Pudeleczko Rhondy przeczytalismy z twoim ojcem od deski do deski.
Bardzo sie nam podobala. Ojciec byl z ciebie dumny.
Cóz, dzieki.
- Starczy. Nie dam rady. - Chwila, Aaron.
Co robisz?
Nie dam temu typkowi moich ciezko zarobionych pieniedzy.
Nie badz glupi.
Oddam ci kase, jak tylko dostane zaliczke.
Przylazl tu w dniu pogrzebu ojca.
Do tego jeszcze drwi z mojej ksiazki.
- Ale ma zdjecia. - No to co? Mam to w dupie.
Moze je pokazac, komu chce. Niech je sobie wystawi na Facebooku.
Za kogo on sie, kurwa, uwaza?
Jak chcesz. Ty bedziesz za to odpowiedzialny.
Chwileczke, zaczekaj.
Zejdz mi z drogi.
- Pogadajmy. - Nie ma o czym.
- Nie. - Powiedzialem z drogi!
Przyniosles gnata na pogrzeb?
Nie trzeba do nikogo strzelac.
- Wez jego spluwe! - Nie ma zadnej.
- Masz jakis sznur? Tasme klejaca? - Wygladam na seryjnego morderce?
Nie chodze z lina i tasma klejaca w kieszeni.
- Nic nie widze. - Ratunku!
- Uzyj krawata! - Mojego?
- A co ja mam z nim zrobic? - Wsadz mu go do ust.
Pierwsza zasada wojenna to odciac srodki komunikacji.
Wez to z zaslony. Szybko.
Zwiaz mu nogi. Szybko!
- Jak na pieprzonym rodeo! - Dobra, teraz rece.
Silny jest. Wszystko musze robic sam?
Wszystko, oprócz wypisywania czeków!
Wiesz co bylo w tamtym ciescie? Co to za koles?
Wlaz i zamknij drzwi, Norman.
- Co sie dzieje? - Ma atak.
- O w morde! - Tak.
Na zewnatrz znalazlem valium.
- Moze go uspokoi. - Tak, daj mu.
- Dobra. - Szybciej.
Poloze mu pod glowe marynarke,
zeby sobie nie odgryzl jezyka.
Nauczylem sie tego w liceum.
- Szybciej. - Hej, kolego, to ci pomoze.
- Otwieraj. - Prosze.
- O tak. Wlasnie tak. - Otwórz szeroko.
- Tak. - Nic ci nie bedzie.
- Nie widzieliscie moze malej... - Wchodz, Jeff.
Mówilem ci, zebys zamknal drzwi.
Nie wiedzialem, ze na klucz!
- Co sie dzieje? - Ma atak.
- To czemu jest zwiazany? - Zeby nie polknal jezyka.
Taka jest procedura.
O Boze.
Szantazuje was? Czym?
Gdybym mógl ci powiedziec, to nie bylby to szantaz.
Zaufajcie nam. Pózniej wam wyjasnimy.
Co z nim zrobimy?
Wlasnie, Ryan? Ty na niego napadles.
- Nie wiem. Pomyslcie. - To ty jestes wielkim pisarzem.
Czemu nie napiszesz czegos, gdzie zyjemy razem dlugo i szczesliwie?
- Jak dlugo dziala to valium? - Valium? Jakie valium?
Znalazlem buteleczke valium
i dalismy mu klika pigulek, zeby sie uspokoil.
To mu dales? O, cholera.
- Co? - Co?
Widzicie...
Dalem mu tylko valium.
Znalazlem je na trawniku na zewnatrz.
Powiem wam, o co chodzi.
Wszyscy mówia tu, ze to valium.
- Tak nie jest. - No i?
To raczej kwas zmieszany z kwasem, czyli kwas.
Oscar wzial jedna przez pomylke i dlatego zachowuje sie, jak wariat.
Skad ty to masz, Jeff?
Zrobilem dla kogos.
- Dla kogo? Amy Winehouse? - Chwileczke.
Chlopak Elaine,
ten który przewrócil trumne,
- wzial tylko jedna? - Tak. Jedna.
- O cholera. - Nie inaczej.
- A ty ile mu ich dales? - Cztery albo piec.
Cztery albo piec? Jezu!
- Myslalem, ze to valium. - Ciszej badz.
Myslalem, ze to valium.
- Ale piec? - Tak.
Nie daje sie komus pieciu pastylek na kaszel.
Za ciasny czepek nosiles na basenie.
Moze powinnismy zadzwonic po pogotowie.
Jezeli ktos sie dowie, ze sila daliscie mu kwas,
wszyscy wyladujemy w pierdlu.
- Moze umrzec? - Hej.
- Co? - Czy moze umrzec?
Nie! Ale zwariowac? Moze.
Troszke. Mozliwe. To zalezy.
Aaron? Ryan, kochanie? Jestescie tam?
Musimy zaczynac.
Zaraz wychodzimy, mamo.
Musimy isc.
Bedziemy grali na zwloke, dopóki czegos nie wymyslimy.
Zostancie z nim i go pilnujcie.
Jak to mamy zostac...
Pilnujcie go, zeby nie uciekl.
Zamknijcie za nami drzwi.
Wszystko przez ciebie i twój zestaw malego chemika.
- Juz w gimnazjum... - Zamknij sie, Norman
Co tam, mamo?
Wielebny Davis chce z wami porozmawiac.
- Gdzie masz krawat? - Szukam go.
Konczy mi sie pomalu cierpliwosc.
Jezeli zaraz nie zaczniemy pogrzebu,
bedziemy musieli porozmawiac o mojej rekompensacie.
Jasne. Jeszcze tylko piec minut.
Nie chce znowu przez to przechodzic.
- Wysluchaj mnie tylko. - Sluchaj...
Nie chcesz sie ze mna umówic tylko dlatego
- ze twój ojciec mnie lubi. - Nie!
- Pomozesz mi? - Boze, twoja skóra jest taka miekka.
- Przestan, dobra? - OK.
To, ze sie wczesniej spotykalismy bylo bledem.
Spedzilismy ze soba kilka niesamowitych miesiecy,
- ale potem zdalam sobie sprawe... - To nie fair. Bylo nam razem swietnie.
- Kupilem ci zegarek, prawda? - Masz.
- Co robisz? - Wez go sobie.
A nasza pierwsza wspólna noc? Po imprezie u Normana?
- Bylo niesamowicie. - Bylam zalana.
Równie dobrze móglbys byc koniem.
- Dzieki. - To nie komplement, Derek!
Idz juz sobie.
Wciaz o mnie myslisz, prawda? Nic nie mów.
Co jest z nim nie tak?
Jak pieknie.
Ciagle nie ma salatki.
- Czesc, wujku Russell. - Hej.
To cudze. Lepiej tego nie jedz.
Teraz jest moje.
Co cie trapi, synu?
Kobiety, wujku.
Nie ma kobiet bez problemów.
- Racja. - Gdyby nie mialy problemów,
- nie pozwolilby nam sie tknac. - Tak.
Cos ci powiem o kobietach.
Sa madrzejsze niz myslisz,
ale nie tak madre, za jakie sie uwazaja.
Te baby.
Nie rozumiem jej. Zachowuje sie, jakbym nie istnial.
Nie wieze, ze nie czuje tego, co ja.
- Zgrywa niedostepna. - Wlasnie.
- Chce, zebys na nia zapracowal. - OK.
Kobieta chce faceta, który moze ja kontrolowac.
- Tak myslisz? - Idz do niej i nia wstrzasnij.
- Wstrzasnac? - Tak.
- Mam nia wstrzasnac? - Nie wstrzasanie nie pomoglo, prawda?
- Dobrze. - Wstrzasnij nia i pocaluj.
Watpie, zeby poszlo tak latwo.
- O rany. - Co jest?
Musze sie wysrac. A wlasnie zaczalem salatke.
Norman! Musze postawic batona!
- Zobacz jego oczy. To nie jest normalne. - Wyglada jak zombie.
Halo?
- Halo? - Halo.
- Musze do lazienki, otwórz! - Zalatw to.
Otwórz drzwi.
- Idz do tej na górze. - Jestem na wózku, idioto!
Jak mam wjechac po tych zasranych schodach?
- Co zrobimy? - Nie wiem.
- Otwórz te zasrane drzwi! - Schowajmy go za kanape.
Musze isc do kibla. Otwieraj.
Norman!
- Otwieraj drzwi! - Chwileczke. Szukam klucza.
Musze isc na klopa, grubasie.
- Sorki. - Ide po klucz,
wujku Russell.
Zebys mógl isc do toalety zrobic kupe.
Otwieraj te pieprzone drzwi!
Co tam sie wyprawia?
Wujek Russell.
Wylaz stamtad.
Mysl, Aaron.
- Mysle. - Wiesz co?
- Nie mysl tylko zrób cos. - Czemu ja wszystko musze robic?
- To ty go zwiazales. - Ktos musi sie troszczyc o mame.
Ja to robie od kiedy sprzedales swoja pierwsza ksiazke,
ty nadety gnojku.
Nie mozesz tego przebolec, co?
Zzera cie zazdrosc, dlatego ze robie to, co ty zawsze chciales.
Nie moglem zostawic rodziny.
Mam mame, tate, zone. Mnóstwo odpowiedzialnosci.
Nie zaslaniaj sie odpowiedzialnoscia.
Trzy lata pisales ksiazke, której nikomu nie pozwoliles przeczytac.
Na co czekasz? Az umrzesz?
Myslisz, ze bedziesz jakims ksiazkowym Tupakiem?
Przynajmniej nie pisze gównianych ksiazek, panie Tajemnico mamy.
Tajemnica polega na tym, ze to denna ksiazka.
Panie Czarny ból. To jej czytanie sprawia ból.
Pan Brak Atramentu. Pan Czysta Kartka. Nic nie napisalem.
Moje przynajmniej zostaly wydane.
To o to chodzi? Byle byly wydane?
- Zabieraj rece, Aaron. - Nie zabiore.
- Nie dotykaj mnie. - Bede je kladl, gdzie chce.
- To wlasnie chcesz... - Gdzie mi sie podoba.
Chcesz mnie uderzyc w twarz?
Po co, skoro moge zrobic tak!
- A jak to ci sie podoba? - Moje jajo!
Powiem mamie.
- Powiem. - Nie.
Ani mi sie waz!
- Mylisz sie! - Zadam ci czarny ból.
- Trzymam twoje... - Aaron.
- Nie teraz! - Co wy wyprawiacie?
- Przynies jakas cegle. - Co wy robicie?
- Powiedz jej. - Co ma powiedziec?
- No co? - Chodz tutaj.
Pamietasz goscia w skórze?
Tak, kolege twojego ojca.
Nie wiem, jak ci to powiedziec, ale on i tata...
Mieli intymny zwiazek.
- Uprawiali seks, Michelle. - Nie.
- Tak. - Z nim? Na pewno?
- Moze tylko tak mówi... - Mamy pewnosc.
A na domiar zlego,
- chce jeszcze 30 tys. Dolarów. - Trzydziestu tysiecy?
Albo zacznie wszystkim pokazywac zdjecia.
- Jakie zdjecia? - Na których uprawiaja seks.
O, Boze!
- Dobra. - Szybciej!
- Juz prawie wychodzi. - Zaczekaj!
Zdejmij mi spodnie!
- Sam je zdejmij! - Jak? Jestem kaleka!
Jestem niepelnosprawny! Majtki!
- Zdejmij je. - To maja byc majtki?
Majtki! Szybko! Zdjales?
Moment.
- Waz z ust. - Zaraz!
- Nie! Reka mi utknela! - Jak ja tam...
- Uwielbiam te miekkie deski. - Nie! Moja reka!
Wujku, prosze!
Zmyj sie, blagam!
Jak to sie moglo stac?
Norman!
Podaj recznik!
- Co? - Ominales fragment.
Nie! Boze! Blagam!
- Uspokój sie, Norman. - Nie!
Chyba mam troche w ustach.
Wez sie w garsc.
Chcesz, zeby cie wszyscy zobaczyli?
Masz racje.
Wszystko jest spoko. Zapomne o kupie w ustach.
- Wstrzymam na chwile oddech. - Nigdy jej tam nie bylo. Nie bylo.
- Cholera. - O nie.
Jak on...
- Sprawdz. - Hej, kolego?
Jestes caly?
Cholera.
- Kolego. - Sprawdz go.
- W porzadku? - Obudz sie, malutki.
- Jak on sie nazywa? - Nie wiem.
- Spróbuj Larry. - Larry?
Potrzasnij nim.
- Hej, Larry? - No wez.
- Larry? - Moze to nie Larry.
Moze Bert albo Ernie. Kuzwa, nie wiem, Wielki Ptak?
Sprawdze, czy oddycha.
Jezeli zyje, to bedzie oddychal.
Musi oddychac.
Boze, niech on oddycha. Nie oddycha.
- Cholera. - Co?
Nie zyje.
Damy mu polowe naszych oszczednosci.
- To nie takie proste. - Czemu?
Aaron nie chce zaplacic.
- A czemu ty nie zaplacisz, Ryan? - Nie w tym rzecz.
Aaron podarl czek,
bo koles nabijal sie z jego ksiazki.
- Wcale nie. - Co takiego?
Twojej ksiazki?
Mi nie dales jej przeczytac, a przeczytal ja tamten typek?
- Nie dalem mu. - Tak?
Czyzby?
Wielkie dzieki.
Niech idzie. Przejdzie jej.
Przynajmniej bialas dostal to, na co zasluzyl.
Czy ja dobrze slysze?
Ojciec bzykal sie z kolesiem, który zmiescilby mu sie do kieszeni,
a ty sie zloscisz, bo jest bialy?
Mam to w dupie. Zostaw mnie. Ja rozpaczam.
Rozpaczasz.
Czesc.
Co on znowu odpierdala?
Co sie szczerzysz, jak Louis Armstrong?
Aaron, Ryan. Mozecie przyjsc do gabinetu?
Smierdzi gównem.
Przepraszam.
Co? Momencik.
Zadzwoncie po pogotowie.
Nie ma po co.
Jak to?
Spójrz na niego. On nie zyje.
Tak naprawde?
- A jak inaczej? - Coscie z nim zrobili?
- Nic. - Musieliscie cos zrobic.
Zyl, kiedy wychodzilismy.
Spodziewalem sie, ze jak wrócimy, to ciagle bedzie zyl.
Wdal sie w walke ze stolem i stól wygral.
- Niedobrze. - Tak.
- Co teraz? - 25 lat albo dozywocie.
Chyba musze byc teraz gdzie indziej.
Moment.
Nie moge isc do wiezienia. Nie nadaje sie.
Wiesz, jak szybko wysypka bedzie sie tam roznosic?
Przestan. Nikt nie zna tego goscia.
Nikt nie wie, jak sie nazywa. Pewnie nikt nie zwrócil na niego uwagi.
Nie zwrócil uwagi? On ma metr dwadziescia.
Musimy tylko pozbyc sie ciala.
- Jakby przyszedl i poszedl. - Co z nim zrobimy,
wystawimy na Allegro?
Kanapy pozbywalem sie dwa miechy!
Czekajcie.
Widzieliscie, jaka duza jest trumna wujka Edwarda?
Chcesz go pochowac z naszym ojcem?
Czemu nie? Przeciez nikt nie zauwazy.
- Nie? - Chwila.
To ma sens, Aaron. Zastanów sie.
Mamy trumne, mamy dziure w ziemi.
Chyba, ze masz jakis lepszy pomysl.
Pochowajmy skurwiela.
Nie wazne co powiesz i ile razy to powiesz,
jestem przekonany, ze w koncu bedziemy razem.
Wszyscy popelniamy bledy.
Mówie powaznie. Zyje sie tylko raz, prawda?
Wiec moglabys zrobic cos, co cie uszczesliwi.
Moze znalazlam cos, poza mna, na czym mi zalezy.
Ty tez powinienes tak zrobic.
Nie mówie o moim ojcu czy jego pieniadzach.
To jest po prostu bezduszne.
- Zalezy mi na tobie, Elaine. - Nie, Derek. Zalezy ci na sobie.
Zalezy ci tylko na tym, jak ja dzialam na ciebie.
Nieprawda. Zasluguje na ciebie.
- Skoncz z tym. - Mówie powaznie.
Co ma ten facet, czego nie mam ja?
Na pewno nie lepsza prace.
Jest troskliwy.
- Daj spokój. - Szklanki wody
bys czlowiekowi nie podal.
- A Oscar zawsze pomaga. - Przestan.
Jest mily i pomaga ludziom.
- Mysli o innych. Jest stabilny. - Tak?
Robi rzeczy, których ty nigdy bys nie zrobil.
- Siedzi nago na dachu. - Co?
Rany.
O Boze! Oscar!
Powinienem to zrobic dawno temu.
Co ty wyprawiasz?
- Nie wiem, chodz tu. - Przestan!
- Elaine? O Boze. - Puszczaj mnie!
- Elaine? - Boze!
- No wez. - Oscar!
Co ty robisz?
- Moglo laczyc nas cos wyjatkowego... - Oscar!
...ale musialas to zepsuc. Nawet nie krwawie. Bijesz, jak baba.
Co ty wyprawiasz?
- Co ja wyprawiam? - Co ty robisz?
- Calowalas go. - Nie!
- Nie calowalam! - Widzialem.
- Pocalowalas go! - Nieprawda.
- Przysiegam ci. - Jeszcze cos.
- Zdradzasz mnie. - Zamknij sie i wynocha!
Zdradzila mnie. Skocze.
- Kochanie, uspokój sie. - Starczy tego. Ide do Normana.
Pasujecie do siebie.
- Jestes odurzony. - Skocze.
Nie!
Wracaj, kochanie! Prosze!
- Skocze. - Zrobisz sobie krzywde.
Oscar! O Boze!
- Nic ci nie jest? - Jestem caly.
Wygladacie, jak mróweczki.
Ale tu wysoko.
Jak go schowamy do trumny?
A ta wielka walizka, z która przyjechales?
Dwóch by sie takich w niej zmiescilo.
Tu nie chodzi o nas, Aaron. Myslcie.
- Przeniesmy go w worku na pranie. - Super.
Tak robia na filmach.
- To ja, Derek. Wpusc mnie, Norman. - Cholera!
- Schowajmy go w lazience. - Norman!
- Za chwile! - Norman.
Zaraz! Szukam spodni!
- Jakich spodni? - Zaraz!
Otwórz drzwi. To cos pilnego.
- Wpusc mnie. - Cholera.
Co jest?
Co tu robi wujek Russell?
- Musial skorzystac! - Nie tu i nie teraz.
- Co jest z wami? - Wlasnie tak ta kupa...
Aaron? Wpusc mnie.
- Czesc. - Czesc, Aaron.
Musze pogadac z Normanem.
Tu jestem. Co chcesz?
Chodzi o Oscara. Odbilo mu. Wlazl na...
- Co wy tu odstawiacie? - Nic. A co?
Oscarowi odbilo. Wlazl na golasa na dach.
Widzial, jak caluje Elaine. Grozi, ze skoczy.
- Calowales ja? - Mówilem ci, ze mnie kocha.
- Cholera! - Co?
Musze isc.
- Dokad to? - Jezeli on skoczy,
siostra mnie zabije.
Wiesz, ze zostalbym z wami, ale musze isc.
Ide. Zamknijcie drzwi. I nie zabijcie nikogo.
- Ona mnie zdradza! - Zejdz, kotku.
- Skocze. - Co ty wyprawiasz, Oscar?
- Zdradza mnie! - Oscar.
Nic nie zrobilam! To on mnie pocalowal!
Oscar! Zejdz.
Zejdz, kochanie.
- Zrobisz sobie krzywde. - Widzialem, jak go calujesz.
Zdradzasz mnie tuz obok. Co to mialo byc?
- Mozemy porozmawiac tutaj? - Srutu tutu,
- peczek drutu. - Prosze!
Judaszu w spódnicy!
- Ide do ciebie. - O, nie.
Nie przyjdziesz do mnie,
- wiec ide do ciebie. - Wstep tylko dla facetów!
- Nie wchodz tu! - Nie idz! Co ty robisz?
- Elaine! - Jak przyjdziesz, skocze.
Jeszcze jeden krok i skacze z dachu.
- Elaine! - Elaine.
- Elaine! - Nie wchodz tu! Skocze!
Co ty wyprawiasz?
- Hej. - Hej.
- Co znowu? - Hej.
Wiem, jak sie pozbyc tego goscia, ale musisz zostac tutaj
i upewnic sie, ze nikt nie wejdzie do srodka.
Zrobie co moge.
- Bedziesz moim dluznikiem. - Dobra.
- Wielkim. - Wszystkie plemniki sa twoje.
- Co do jednego. - Tak.
- Nie. - Wszystkie sa moje. Ile tylko chce.
Dobra.
- Kto tam? - Aaron.
A kto ma byc? Otwieraj.
Wszyscy sa na zewnatrz. Musimy przeniesc cialo.
- Do roboty. - Jazda.
- Za rece. - Szybko.
- Trzymasz? - Delikatnie.
Jest martwy, ale wciaz mozna mu nabic guza.
- Maly, ale ciezki jak cholera. - Odwróc go.
- Ty przodem. - Uwazajcie na jego glowe.
- Dobra. - Uwaga na glowe.
Ojciec mógl sobie wybrac mniejszego.
Szybko.
No chodzcie.
- Pilnuj, zeby nikt nie wszedl. - Dobra.
Mlodziencze.
- Pastorze! - Jest tu gdzies telefon?
Chcialem o cos ksiedza spytac.
Kiedy zdecydowal sie pastor na posluge?
Uwaga.
- Musze zadzwonic. - Nie ma sprawy.
- Telefon jest w srodku? - Nic tam nie ma,
ale ja musze sie wyspowiadac.
- Nie jestem ksiedzem. - Spoko, ja nie jestem katolikiem!
Chyba zostalem dotkniety przez Boga.
Uzaleznilem sie od klubów ze striptizem.
Ten zapach, rura, wygniecione siedzenia.
Nic nie wiedzialem o bitej smietanie. Mam cukrzyce.
Jak zjem ja w zlym miejscu, od razu mam atak.
- Trzymasz? - Tak.
Nie mozemy go tak zostawic.
W pewnym sensie to cos, czego by chcial.
Nie mozesz byc powazny chociaz przez chwile?
Niewazne. To dla ciebie typowe.
Czemu ciagle taki jestes?
Czemu sie nie smiejesz? Nie cieszysz zyciem?
Choc raz badz spontaniczny.
Bylbys lepszym pisarzem.
- Skonczyles? - Tak.
Odwrócmy go.
Padlo na mnie swiatlo i zobaczylem anioly,
- ale byly przebrane za striptizerki. - Sluchaj.
Naprawde musze zadzwonic. Na dachu jest czlowiek
- i zaraz skoczy. - Bez obaw.
- Wkrótce bedzie skakal, ale z radosci... - Czekaj!
To jeszcze nie wszystko, pastorze.
- W klubie spotkalem Shalawande. - Pomódlmy sie.
Zegnaj, tato.
- Oscar. - Nie podchodz,
- albo skocze z dachu. - Kocham cie. Tylko ciebie.
- To co tam z nim robilas? - Nie bylam z nim.
- Calowaliscie sie namietnie. - On mnie pocalowal!
Niewazne. Nigdy nie bede dosc dobry.
- Nieprawda. - Dla twojego ojca.
- Dla ciebie. - Chodz do srodka, kochanie.
- Ty idz. - Musisz isc ze mna.
Czemu?
Bo zostaniesz ojcem.
- Jestem w ciazy? - Nie.
- Ja jestem. - Ty tez?
Tak. Jestesmy w ciazy.
- Bedziemy mieli dziecko? - Tak.
Powaznie?
Przestraszyles mnie, kotku.
Bedziemy mieli dzidziusia!
- Super. - Nie szkodzi.
Tez bym chciala, zeby mi ktos zrobil dziecko.
Schrzaniles sprawe!
Tak, tez mnie to denerwuje.
Zobacze co u Cynthii.
Aaron? Szybciej! Ludzie wracaja!
Nie ma go juz?
- Na to wyglada. - Wszystko gra?
Tak.
- Swietnie. - Tak.
- Mozemy juz zejsc? - Tak.
- Dobrze. - Dobrze.
O Boze!
Trzymaj sie!
Kochanie.
- Jeff! - Kurwa mac.
- Pomóz mi, Jeff! - Zostan tam!
- Juz ide! - Uwazaj, jest nacpany.
- Juz ide. - Dobra?
Juz ktos idzie. Nic ci nie bedzie.
- Jeff! - Spadam.
Podciagnij sie!
Pospiesz sie, Jeff!
- Podciagnij sie! - Nie dam rady.
- Niech ktos pomoze! - Na pomoc!
- Jeff! - Jeff!
- Juz biegne! - Trzymaj sie.
Oscar!
Pomóz mi. Nie utrzymam cie.
- Kto to? - Trzymam go.
- To Jeff! - Jeff?
Moja meskosc jest poddawana w watpliwosc.
Trzymaj.
- Trzymasz go? - Mam go na policzku.
- Dobrze, ja puszczam! - Mam go na policzku.
- Jeff cie trzyma. - Natura go obdarzyla.
Przydalaby mi sie pomoc.
- Tak. - Trzymam cie.
- Jestes taka piekna. - Kocham cie.
Kocham cie!
Pani Cynthio.
Norman.
To ty?
Aaron?
- Powinnismy zaczac jeszcze raz. - Pójde po pastora.
Dziekuje, ze wszystko naprawiles, Ryan.
Tak sie ciesze, ze tu jestes.
Gdzie wujek Russell?
Czuje sie juz lepiej.
- To dobrze. - Dzieki tobie. I tobie.
I tobie, Jeff.
Dziekuje.
- To bylo bardzo odwazne. - Hej.
Bez urazy, ale nie mozesz mnie juz nigdy wiecej dotykac.
- Dobra. - Dobrze.
- Jeff. - Nie ma za co.
Dziekuje.
Musze zjesc solidna garsc tic taców.
Kochanie.
- O cholera. - Jeff...
Przepraszam, tato. Jestem teraz bardzo wrazliwy.
Dasz rade zapiac?
- Tak. - Dobrze.
- Elaine. - Tato.
- Dzieki Bogu, jestes cala. - Nic nam nie jest.
I ty, imbecylu. Co jest z toba nie tak?
Trzymaj sie z dala od mojej córki.
- Posluchaj, tato. - Nie wtracaj sie, Elaine.
Nie! To moje zycie.
Nie podoba ci sie, trudno. Ale cos ci powiem.
Jezeli chcesz miec w swoim zyciu mnie i moje dziecko,
to lepiej zmien swoje podejscie. Zrozumiales?
- Kocham cie. - Moja dziewczynka.
Tak.
Tez cie kocham, tato.
Co tu sie odpierdala?
- Wybacz, wujku Russell. - Przepraszamy.
Ktos wszedl na dach i musielismy po niego isc.
Trzymam twoje spodnie.
Pal licho spodnie. Co z trupem, którego tu przywlekliscie?
- Co... - Trupem?
- Nie ma zadnego trupa. - Nie wkurzajcie mnie!
Wiem, jak wyglada trup. Mieszkam w domu starców.
Zabierzcie mnie stad. Smierdzi, jak cholera!
- Jak tam reka? - Nie wiem.
Bardziej mnie martwi smród gówna. Czujesz?
Tak. Ale jezeli chodzi o reke, to polej ja octem.
Przejdzie ci. To taki rodzinny sekret.
Na gówno niestety juz nic nie poradze.
Polecam prysznic lub kapiel.
- Dzieki. - Nie ma za co.
- Przykro mi z powodu Elaine. - Jest w porzadku.
Slyszales, ze jest w ciazy? Widzisz mnie w roli ojca?
- Nie. - Nie.
Prawdziwe szalenstwo.
Ludzie wypadaja z trumien, laza po dachach.
Dasz mi kluczyki? Zaczekam w samochodzie.
- Co? - Jestem zmeczony.
- Dobra. - Dobra.
Hej.
- Kocham cie. - Ja ciebie tez.
Widzialem go! Byl martwy!
- Wiem, wujku. Wszyscy widzielismy. - Cholera.
Nie tu, kretynie. W lazience. Widzialem tam trupa.
Co za koszmarny dzien.
Byl dosc ekscytujacy. Jak na pogrzeb.
- Jezeli chodzi o to wczesniejsze... - Wiem, wszystko naprawimy.
- Zgoda? - Zgoda.
Niech najpierw
to wszystko sie skonczy i wrócimy do naszych spraw.
Wciaz musze wyglosic te mowe.
Po wszystkim, czego sie dowiedzialem.
Musimy w koncu zaczac.
Zrobimy to szybciutko.
Juz przegapilem kolejny pogrzeb i dwa chrzty.
- Tak. Zaczynajmy. - Otwieramy trumne?
- Nie! - Nie.
Dobrze.
Prosze usiasc.
- Pani w kapeluszu? - Tak?
Prosze usiasc.
W imieniu rodziny chcialbym przeprosic
za cale zamieszanie.
Najstarszy syn, Aaron, powie teraz kilka slów o ojcu.
Dziekuje.
No dobra.
"Mój ojciec byl wyjatkowym czlowiekiem.
"Urodzil sie w 19..."
- Co znowu? - Ktos jest w srodku.
Wiedzialem!
"Urodzil sie w 1930".
Cholera.
O w morde.
Co jest, kurwa?
Co robisz w trumnie mojego ojca?
Tesknie za toba, Edwardzie!
Zostawcie mnie z Edwardem!
Moje zdjecie. Piekne wspomnienia!
Mamo, nie...
Ty draniu!
Mój ojciec!
Mój ojciec byl wyjatkowym czlowiekiem.
Czy mial swoje wady?
Tak.
Ale ciezko pracowal na swoja rodzine.
Chcialem mu tylko powiedziec,
jak bardzo go kochalismy, cenilismy i szanowalismy.
Czy prosze o zbyt wiele?
Dreamgirls podobalo mu sie bardziej niz wiekszosci mezczyzn.
Cóz, zycie jest skomplikowane.
Staramy sie, jak mozemy.
Tata sie staral.
Nauczyl nas jednego.
Podazac za swoimi marzeniami.
Kiedy juz wszyscy sobie pójdziecie,
chce, zebyscie pamietali mojego ojca takim, jakim byl naprawde.
Kochajacym, milym czlowiekiem, który nigdy nikogo nie osadzal,
nikogo nie lekcewazyl,
ani nie dyskryminowal ze wzgledu na rase, wiare, plec,
czy wzrost.
Jezeli choc w polowie bede takim czlowiekiem, jak on,
to dziecko, które z zona zamierzamy miec,
bedzie najszczesliwsze na swiecie.
Dziekuje.
Dobra mowa, synu.
Bedzie dobrze, chlopcze.
Dobrze sie spisales.
Oscar, tylko nie znowu.
Zawsze podejrzewalem, ze byl cieply.
Co z mama?
W porzadku. Odpoczywa.
Minie troche czasu zanim dotrze do niej, ze tata...
No wiesz.
Nic jej nie bedzie.
Fajna mowe odstrzeliles. Sam ja napisales?
Ktos mi powiedzial, ze musze byc spontaniczny.
Ojciec bylby dumny. Ja bylem.
Moze, jak bedziesz gotowy, dasz mi rzucic okiem na swoja ksiazke.
Dobra.
- Wysle ci ja w przyszlym tygodniu. - Dobra.
- Najpierw musi ja przeczytac Michelle. - Rozumiem.
Drugi raz nie bede przez to przechodzil.
Spoko. Dzieki, braciszku.
Nie chcesz zostac jeszcze jeden dzien?
Szykuje sie fajny mecz Lakersów.
- Kobe bedzie gral. - Nie.
Bylbym smutny i tylko przeszkadzal.
Wiesz, jak to jest. Musze wracac.
Zrobic tamto show. Oplakiwac ojca.
Ja tez.
No co? Jakos musze dojechac na lotnisko.
Upewnij sie lepiej czy nie trafisz do pudla.
- Hej. - Ryan.
- Siostrzyczko. - Posluchaj,
- odwiedzaj nas czesciej. - Jasne.
Do nastepnego pogrzebu.
- Kocham cie, stary. - Ja ciebie tez.
Widze, ze ma transport.
R. Kelly tez sie tak wozil.
Jak lizaczek.
Jestem wykonczona. To byl dlugi dzien.
Bardzo dlugi.
- Wiesz co? - Co?
Teraz mam ochote.
Nie ma mamy, gosci, nie ma wujka Russella.
- Gdzie on jest? - Na górze.
Dalam mu troche valium i polozylam do lózka.
Co?
Ja pierdole.
Wszystko jest zielone.
Tlumaczenie: Krzysztof Wollschlaeger Resync: Xenzai[NEF]